ey sen

ey avcumu içinde bilen

ey kirpiklerin içine sinen

bin kocalı bakirem

pabuçlarım kapının önünde

terli aşınmış

biri düz biri ters

kaldığım olur sende

sen beni beklemesen de

ey sen

ey içime düşen gölgem

ey yeşile kesmiş zehir

ey kökünden vazgeçmeyen

orda kaldın

bende kaldın

uzak kaldın

ey kendiyle üreyen erkek

ey kendiyle üreyen kadın

uysal himmet